Uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 29 april 2026: ECLI:NL:RBAMS:2026:6559

De Rechtbank Amsterdam heeft een interessant vonnis gewezen over de uitleg van een incentive-overeenkomst die werd gesloten in het kader van de verkoop van een onderneming. Centraal stond de vraag welke onderdelen van de uiteindelijke verkoopopbrengst moesten worden gedeeld met een partij die geen aandeelhouder was, maar volgens de verkoper wel een belangrijke bijdrage had geleverd aan het succes van de onderneming.

Achtergrond

De zaak speelde rond de verkoop van de aandelen in een online gamingbedrijf aan het Japanse SegaSammy. De bestuurder van de verkopende aandeelhouder vond dat een betrokken adviseur een wezenlijke bijdrage had geleverd aan de ontdekking, groei en uiteindelijke verkoop van de onderneming. Om die reden werd afgesproken dat deze partij financieel zou meeprofiteren via een aanzienlijke incentive-regeling.

In aanloop naar de transactie bereikten partijen eerst overeenstemming op hoofdlijnen, vastgelegd in een gespreksverslag. Vervolgens werd een formele incentive-overeenkomst gesloten. Na de afronding van de verkoop ontstond discussie over drie onderwerpen: een verrekening van € 135.000, een latere betaling van € 5 miljoen door de koper en de vraag of ook bedragen die in escrow waren achtergehouden onder de incentive vielen.

Uitleg van afspraken staat centraal

De rechtbank benadrukt opnieuw het bekende uitgangspunt van het Nederlandse contractenrecht: voor de uitleg van overeenkomsten komt het niet uitsluitend aan op de letterlijke tekst, maar ook op wat partijen over en weer redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. Daarbij speelde mee dat beide partijen werden bijgestaan door professionele adviseurs en dat de afspraken waren gemaakt in een zakelijke context.
Het vonnis laat zien dat rechters niet uitsluitend kijken naar de definitieve overeenkomst, maar ook naar eerdere onderhandelingsdocumenten en correspondentie wanneer daaruit blijkt welke bedoeling partijen hadden.
Verrekening van € 135.000 blijft in stand
De partij die aanspraak maakte op de incentive stelde dat een eerdere afspraak over verrekening was vervallen doordat de uiteindelijke incentive-overeenkomst een bepaling bevatte waarin verrekening werd uitgesloten.
De rechtbank volgde dat standpunt niet. In het eerder opgestelde gespreksverslag was expliciet afgesproken dat een bedrag van € 135.000 met de incentive mocht worden verrekend. Volgens de rechtbank was onvoldoende onderbouwd dat partijen later hebben afgesproken deze specifieke regeling te laten vervallen.
Van belang is dat de rechtbank onderscheid maakt tussen algemene en specifieke bepalingen. Een algemene clausule die verrekening uitsluit, schuift niet zonder meer een eerder gemaakte, concrete afspraak terzijde. Voor een dergelijke wijziging is duidelijk bewijs nodig.

Geen recht op deel van de betaling van € 5 miljoen

Interessanter vanuit ondernemingsrechtelijk perspectief is het oordeel over een latere betaling van € 5 miljoen die SegaSammy aan de verkopende partij verrichtte na een geschil over de transactie.
De ontvanger van de incentive stelde dat deze betaling moest worden gezien als een nabetaling op de koopprijs en daarom eveneens moest worden gedeeld. De rechtbank wees die redenering af.
Volgens de rechtbank bleek uit de vaststellingsovereenkomst dat de betaling vooral verband hield met de afwikkeling van geschillen en met een earn-outregeling. In de incentive-overeenkomst was juist expliciet vastgelegd dat de gerechtigde geen aanspraak had op opbrengsten uit een earn-out. Dat in de schikking de betaling fiscaal-technisch werd omschreven als een “deferred purchase price payment” vond de rechtbank onvoldoende om aan te nemen dat daadwerkelijk sprake was van een verhoging van de koopprijs.
Dit onderdeel van het vonnis onderstreept het belang van een nauwkeurige kwalificatie van betalingen die ná een overname plaatsvinden. Niet de gekozen terminologie is doorslaggevend, maar de economische en contractuele werkelijkheid achter de betaling.

Escrow moet wel worden gedeeld

Anders oordeelde de rechtbank over de escrow.
In het oorspronkelijke gespreksverslag stond uitdrukkelijk vermeld dat bedragen die later uit escrow zouden vrijkomen eveneens moesten worden meegenomen in de berekening van de incentive. Hoewel die bepaling niet letterlijk was teruggekeerd in de uiteindelijke incentive-overeenkomst, zag de rechtbank geen aanwijzing dat partijen deze afspraak hadden willen laten vervallen.
Sterker nog: de verkopende partij had later zelf een afwikkelingsdocument opgesteld waarin opnieuw werd uitgegaan van een recht op een deel van de escrow-opbrengst. Dat bevestigde volgens de rechtbank juist dat de oorspronkelijke afspraak nog steeds gold.
De verkoper moet daarom inzicht geven in de vrijgevallen escrowbedragen en het overeengekomen aandeel daarvan doorbetalen. Voor toekomstige vrijval van escrowbedragen geldt dezelfde verplichting.

Praktische lessen:

Leg wijzigingen expliciet vast. Wie wil afwijken van eerder gemaakte afspraken, doet er verstandig aan dat ondubbelzinnig in de definitieve overeenkomst op te nemen.

Term sheets en gespreksverslagen blijven relevant. Ook nadat een formeel contract is ondertekend, kunnen eerdere documenten een belangrijke rol spelen bij de uitleg van afspraken.

Maak onderscheid tussen koopprijs, earn-out en escrow. Deze begrippen hebben ieder een eigen juridische en economische functie. Onduidelijkheid hierover kan leiden tot omvangrijke procedures.

Denk vooruit bij incentive-structuren. Bij verkooptransacties verdient het aanbeveling expliciet te regelen hoe wordt omgegaan met escrowbedragen, claims, prijsaanpassingen, earn-outs en latere schikkingen.

Conclusie

De rechtbank kiest voor een genuanceerde uitleg van de gemaakte afspraken. De gerechtigde tot de incentive deelt niet mee in een latere schikkingsbetaling die samenhing met een earn-out, maar heeft wél recht op een evenredig aandeel in de escrowbedragen omdat die aanspraak uitdrukkelijk onderdeel uitmaakte van de oorspronkelijke deal. Het vonnis laat zien hoe belangrijk het is om bij overnames niet alleen de koopprijs, maar ook alle mogelijke toekomstige betalingen nauwkeurig contractueel te adresseren. Dat voorkomt dat een succesvolle overname jaren later alsnog uitmondt in een miljoenenprocedure.